Onder een loodzware hemel en striemende regen trokken vrouwlief en ik gisterenavond richting Gent. In het kader van het 'Gent Festival van Vlaanderen' traden daar Jordi Savall en Rolf Lislevand, twee grote namen in de 'Oude Muziek', op in de Sint-Baafskatheraal.
Jordi Savall (1941), de populaire Spaans-Catalaanse gambist, dirigent en componist heeft meer dan 100 albums op zijn naam staan, heeft een eigen platenlabel (
Alia Vox) en is oprichter van drie ensembles: Hesperion XXI, Le Concert des Nations en La Capella Reial de Catalunya. Hij geldt sinds de jaren 70 als een van de leidende figuren in de wereld van de Oude Muziek. Zijn repertoire bestaat uit middeleeuwse muziek, renaissance-, volks- en barokmuziek.
In 1987 ontmoet Savall Rolf Lislevand (1961), de Noorse gitarist/luitist, die vanaf dan meespeelt in zijn ensembles. Door de jaren heen helpt hij de jonge gitarist ervaringen opdoen in de 16e en 17e eeuwse muziek. Lislevand is vooral geboeid door historische uitvoeringspraktijk en heeft een bijzondere aandacht voor klankkleuren en akoestiek. Improvisatie is voor hem een ware vanzelfsprekendheid.
Rolf Lislevand is een meester in luit, barokgitaar en teorbe.
In de sfeervol verlichte Sint-Baafskathedraal kregen we een heel intieme setting: de Spaanse grootmeester van de gamba, geflankeerd door de Noorse grootmeester gitarist/luitist. Terwijl Savall betoverend mooie melodieën uit de gamba liet klinken, hanteerde Lislevand als een ware magiër de combinatie van gitaar en teorbe. Op het programma stonden onder meer Ortiz, Marais, Kapsberger, de Santa Cruz en Bach. De twee muzikanten speelden weliswaar van partituur, maar zijn zó op elkaar ingespeeld dat er veel ruimte was voor improvisatie. Daardoor klonk de muziek puur, sprankelend en wondermooi. De kathedraal was muisstil, enkel gamba en teorbe of gitaar waren te horen in een ravissante, wervelende dans van ongerepte muziek.
Beide muzikanten kregen ook hun eigen podium, waarbij Jordi Savall het publiek verbaasde met de veelzijdigheid van de gamba en de hypnotiserend mooie klanken ervan, en waar Rolf Lislevand meeslepende melodieën liet klinken uit zijn teorbe en voor vuur zorgde met de barokgitaar.
Na dik anderhalf uur en twee royale toegiften werd het concert afgesloten met een oorverdovend applaus en een staande ovatie van een dankbaar publiek. Zowel vrouwlief als ik vonden het een schitterend concert en ik was vooral in de wolken dat ik een van mijn grote helden van de klassieke muziek, Rolf Lislevand, heb mogen beleven.
