King Kong in olie - King Kong in oil

Dit schilderij is een ode aan één van mijn favoriete films aller tijden: de 'klassieke' King Kong uit 1933. Deze zwart-wit prent zag ik voor het eerst toen ik tien was en heeft sindsdien een onuitwisbare indruk achtergelaten. Nu vandaag, bijna 80 jaar oud, blijft King Kong een boegbeeld van de fantastische cinema en één van de belangrijkste films ooit gemaakt qua scenario, fotografie, montage, speciale effecten en regie. Daarom dit schilderij op groot formaat (100x80cm), in zwart-witte olieverf, van de legendarische finale op de top van de Empire State Building, waar Kong belaagd wordt door gevechtsvliegtuigen...

King Kong - Olie op doek 100x80 cm

This painting is an ode to one of my all time favourite movies: the classic King Kong from 1933. This black and white film I first saw when I was ten, and it left an indelible impression ever since. Today, almost 80 years old, King Kong remains a figurehead of the fantastic cinema and one of the most important movies in terms of  scenario, editing, photography, special effects and direction.

This painting is a large format (100x80cm), black and white hommage in oils of the legendary finale on top of the Empire State Building where Kong is attacked by warplanes...

De man met de gele hoed

Alweer het vierde academiewerk. Weer een portret maar deze keer met één groot verschil van vorige portretten. Deze maal waagde ik me aan "kleur".

De techniek met acrylverf blijft nog altijd dezelfde, alleen probeer ik steeds meer 'to the point' te werken. Dus geen streng afgelijnde en gedetailleerde figuren meer, maar iets ruwer en directer.

De kleurenkeuze bleek best wel een uitdaging. Ik heb gekozen voor felle en contrasterende kleuren.

De verwerking van de achtergrond als sjaal en hoedband vond ik wel geslaagd. Het weglaten van detail in het 'lijf' is bewust om de aandacht naar het gezicht te trekken, een gezicht met uitgespoken 'felle' belichting om het nog expresiever te maken...

De man met de gele hoed - Acryl op doek - 50x50 cm

Eindejaarslijstje - Deel 2 - Muziek

Mijn favoriete albums van 2011... Wel, als er één album was dat ik met argusoren zou beluisteren was het wel de nieuwe schijf van Dream Theater, de groep die in mijn ogen de 'prog' onder de rock zet... of toch voor een aantal jaar terug. Na de laatste drie albums, en in het bijzonder het desastreuze "Systematic Chaos" brokkelde alle hoop af op nog een nieuw album dat Dream Theater opnieuw tot de absolute top zou brengen. Zeker met het vertrek van opperhoofd en drumgod Mike Portnoy leek alles voorgoed verloren.
Maar wat blijkt... De nieuwe "A Dramatic Turn of Events" heeft weer die monumentale feel van weleer. Schitterende, perfect in mekaar stekende songs, fantastisch en technisch verbijsterend solowerk... Nieuwe trommelaar van dienst Mike Mangini heeft blijkbaar de groep de figuurlijke schop onder de kont gegeven. Als dit de trend voor de toekomst is... wel... go for it!!! Album van het jaar!!!

Als tweede plaat zou ik solo-album van Steven Wilson willen voorstellen: "Grace for Drowning".
Steven Wilson, opperhoofd van het geweldige Porcupine Tree, songschrijver, producer en bezieler van talloze nevenprojecten heeft zijn tweede solo-plaat af, meteen een dubbel-album. Om met de deur in huis te vallen: niet meteen het meest toegankelijke stuk muziek van 2011, maar met een beetje moeite ontdek je (alweer) een modern meesterwerkje. Steven Wilson is voor mij zowat de Mozart van de 21e eeuw...

De meest 'aparte' plaat van 2011 is voor mij ongetwijfeld "Heritage" van het Zweedse Opeth. De band die altijd al tegendraads was (verschroeiend hard, dan weer ontroerend mooi...) heeft het roer compleet omgegooid en een plaat afgeleverd die bol staat van jaren 70 geïnspireerde prog, jazz, blues, fusion en klassiek.
 Geen zwaar gegrom meer maar loepzuivere zang en verrassende, technisch uitmuntende muziek.

Op de valreep heb ik nog de nieuwe van Tom Waits "Bad as me" cadeau gekregen van vrouwlief. Tom Waits die bekend staat als een 'eigenzinnig' artiest waar termen als vuil, smoezelig, donker, luid, teder, mooi en herrie perfect samengaan, heeft, na zeven jaren wachten, eindelijk een nieuwe plaat.
Tom is naar mijn mening wat gelouterd en brengt een  van zijn 'toegankelijkste' platen tot nu uit. Ik heb ze nog niet genoeg gehoord om er een algemene mening over te geven maar ik geef alvast één nummer mee dat ik 'very Tom Waits' en dus zeer goed vind.

Beste concert. Rush - Time Machine 2011 natuurlijk, om zoveel redenen dat ik ze hier niet ga herhalen en je graag doorverwijs naar de blog met het concertverslag van mei.

 

Eindejaarslijstje - Deel 1 - Film en TV

Ha, de eindejaarslijstjes, radio en TV worden er vandaag de dag letterlijk mee overspoeld. Aangezien ik dat eigenlijk zelf nooit heb gedaan dacht ik daar eens ferm aan mee te doen en meteen te beginnen met film en TV. Ik ga zeker niet beweren dat ik het 'beste' ga opdringen, zoals de media nogal vaak betracht, maar gewoon wat ik persoonlijk leuk vond, of wat mij heeft geraakt, of niet ... enfin... daar gaan we.

Van alle bioscoopfilms die ik dit jaar heb gezien hield ik het meest van 'True Grit', de remake van de oerwestern met John Wayne, dit maal gemaakt door de immer briljante broertjes Coen (The Big Lebowski, Fargo, No Country for Old Men), met een schitterende Jeff 'the dude' Bridges en een al even pakkende debutantenrol van de 15-jarige Hailee Steinfeld.



Zeker het vermelden waard was de Vlaamse film 'Rundskop', van Michaël R.Roskam, met Matthias Schoenaerts in de rol van zijn leven. Letterlijk een kopstoot van een film... geen 'leuke' film, verre van. De film en het hoofdpersonage zijn deprimerend, grauw, schrijnend... maar blijven gegerandeerd 'plakken'. Na afloop heb je eventjes nodig om bij te komen. Een prachtig voorbeeld dat het ook anders kan.



Als laatste wil ik nog een lans breken voor een van de meest eigenzinnige en tevens een van de meest verguisde regisseurs door de 'serieuze' filmpers (die nog geen goede film kunnen herkennen als hij in hun gat beet..): Zack Snyder (300, Watchmen). De goede man is niet alleen verantwoordelijk voor, wat mij betreft, de leukste animatiefilm van 2011: Legend of the Guardians - The owls of Ga'Hoole, maar heeft nog een tweede film afgeleverd, het totaal geflipte 'sprookje' Sucker Punch. Twee films waar ik met volle teugen (en met open mond) heb van genoten.







Over TV kan ik vrij kort zijn: Het was al een klein wonder als er iets te zien was dat de aandacht langer dan een paar weken vasthield. Voor mij was de gro(o)t(st)e uitzondering 'Dexter', de fantastische, coole, donkere, ijzig spannende, niet om een twistplot verlegen serie over de 'seriemoordenaar-met-een-hart', en dan in het bijzonder seizoen 4, met een seizoenfinale die zo schokkend was dat ik dagen nodig had om ze te verwerken... schitterende TV!!



Ik wil nog een speciale vermelding geven aan 'Spartacus, Blood and Sand', of hoe de meest gehypede TV-serie van dit jaar mij 13 weken lang bezighield en waarvan ik achteraf moest besluiten dat slechts de twee laatste afleveringen de moeite waard waren... :-). Een totaal bloederige, blote, foute copycat van '300' en tevens grootste ontgoocheling en toch maar blijven kijken tot de laatste aflevering...Tja...



Als uitsmijter nog mijn beste blu-ray: de volledig gerestaureerde, digitaal opgepoetste maar volledig origineel gebleven versie van Edgar Wallace's 'King Kong' uit 1933. Prachtige schijf, met zeer veel en zeer goede extra's, schitterende verpakking, inclusief fotoboekje... voor mij een uitgave van onschatbare waarde, daar King Kong altijd zal behoren tot één van mijn favoriete films aller tijden.
Wel Amerikaanse import (regio-vrij) met enkel Engelse Ondertitels.



Wordt vervolgd... (muziek)

Discworld - Ankh Morpork - Gespeeld en gekeurd.

Ik ben een fan van de boeken van Terry Pratchett, de Britse schrijver die het fantasy-genre toch ietwat naar zijn eigen hand heeft gezet. Kort samengavat: zijn 'Discworld' boeken zijn een aaneenschakeling van totaal krankzinnige figuren, plaatsen en gebeurtenissen die de lezer meer dan eens hardop doen lachen.

De hoofdstad van Discworld  is Ankh Morpork - de grootste, interessantste en meest stinkende stad - en daar is nu een nieuw bordspel van gemaakt.

Toen we in oktober in Londen waren lag het spel nog warm en kraakvers in de rekken van de betere spellenwinkel. Natuurlijk werd het onmiddelijk gewikt en gewogen, gekeurd én goedgekeurd en kreeg het een enkeltje mee naar België.

Om te beginnen ziet het spel er bijzonder goed uit: een gedetailleerde kaart van Ankh Morpork, een pak kaarten met het typische "Discworld" artwork en talloze houten speelstukken.

De stad bestaat uit twaalf wijken, waar adelijke families proberen de macht te grijpen. De spelers kunnen gebouwen en 'volgelingen' plaatsen door het spelen van kaarten. Elk van de 132 kaarten is uniek en brengen het spel lettelijk tot leven. Ze bevatten de meeste bekende personages uit de boeken (Bloody Stupid Johnson bvb, of natuurlijk de immer sympatieke Death, zijn butler Albert en zijn kleindochter Susan...)

De regels zijn simpel: speel een kaart en doe wat die kaart zegt. Er zitten echter oneindig veel adders onder het gras zodat de spelers het elkaar knap zuur kunnen maken. Gelukkig bevat het spel de totaal krankzinnige humor  uit de boeken zodat er nooit met speelstukken hoeft gegooid te worden wegens opgekropte frustratie ;-)

Overstromingen, aardbevingen, hevige branden, losgeslagen trollen, demonen uit de 'Kerkerdimensie', huurmoordenaars, tovenaars die slechts één spreuk kennen, en dan maar voor de helft... zijn slechts een klein aantal 'onfortuinlijke' gebeurtenissen op de weg naar de overwinning... en 100% Discworld.

Eén spel duurt ongeveer een 60-tal minuten en is voor 2-4 spelers vanaf 11 jaar. Het is voorlopig alleen in het Engels te krijgen.

Mijn score : 9/10  

Lord of the Rings in miniatuur - Lord of the Rings in miniature

In het miniatuurschilderen bestaan er vele schalen. Naast de echte kleine miniaturen van 2,5 a 3 cm ga ik er nu een paar van maar liefst 30 cm voorstellen, of schaal 1/6.

Deze zijn iets gemakkelijker te schilderen maar eisen toch nog een gevorderde techniek, zeker in de afwerking. Ik gebruik dezelfde methode en materiaal als bij de kleine miniaturen.

De drie modellen dateren van een aantal jaren terug en zijn personages uit de welgekende Lord of the Rings trilogie van Peter Jackson. Het gaat hier om de twee tovenaars: Gandalf de Grijze en Saruman de Witte en één van de negen 'Nazgul'.

There are a lot of scales in miniature painting. Beside the real small miniatures of 2,5 to 3 cm I'd like to introduce the ones of 30 cm, or scale 1/6.


Of course, these miniatures are a little easier to paint, but still request a certain experienced skill. I used the same method and equipment as I do with the little miniatures.


The three models are from a few years back and are characters from the well known 'Lord of the Rings' trilogie from Peter Jackson. They are the two wizards 'Gandalf the Grey' and Saruman the White' and one of the nine 'Nazgul'.

Muizenvanger 3

Als derde werkje op de academie koos ik voor een portret van onze jongste muizenvanger, Sirius. Zoals het stilaan traditie wordt, is onze nieuwe Devon Rex ook vereeuwigd op doek. Het schilderijtje is een verderzetting van de 'ruwere techniek' methode, dus met vlugge penseelstreken, zonder uitgesproken details of fijne afwerking. Het is een typisch 'één-namiddag-werkje', in acryl.

'Sirius' - Acryl op doek - 40 x 40 cm